รีวิวหนัง Gone Girl – เล่นซ่อนหาย ในวันครบรอบแต่งงาน 5 ปี

รีวิวหนังเล่นซ่อนหาย Gone Girl – เล่นซ่อนหาย ความดีความชอบคงต้องแบ่งกันครึ่งๆ ระหว่างคนเขียนหนังสือและคนเขียนบท Gillian Flynn กับผู้กำกับ เพราะด้วยพล็อตและการเรื่องราวการเล่าที่แข็งแรงอยู่แล้วอีกทั้งงานนี้ David Fincher ก็ไม่ได้ไปไกลกว่าหนังท็อปฟอร์มเรื่องก่อนๆ อย่าง Se7en ที่สร้างบรรยากาศได้ยอดเยี่ยมหดหู่งดงามมาก, The Social Network ที่เล่าเรื่องลำดับภาพได้ฉกาจแพรวพราวไปด้วยชั้นเชิงและลูกล่อลูกชนที่สนุกสนานมาก แต่สำหรับ Gone Girl
รีวิวหนัง Gone Girl - เล่นซ่อนหาย ในวันครบรอบแต่งงาน 5 ปี
รู้สึกว่าส่วนเหล่านี้กลับเบาบางโดยเฉพาะช่วงแรกของเรื่องที่ค่อนข้างเรื่อยเอื่อยถึงแม้ส่วนตัวจะชอบบรรยากาศล่องลอยในฉากแฟลชแบ็กอยู่มาก แต่พอตัวละครและพล็อตมันเริ่มแข็งข้อและลึกลับได้น่าสนใจมากขึ้นก็เลยกลายเป็นตัวดึงดูดให้ติดตามโดดเด้งกว่าตัวหนังและบรรยากาศ แต่ถึงจะเบาบางแต่ยังไม่ขาดหายวิธีการเล่าของ David Fincher ยังเก่งกาจในการหลอกล่อด้วยการทิ้งร่องรอยรายทางไม่มากไปน้อยไปคล้ายกับอาชญากรโรคจิตที่ตั้งใจวางเบาะแสให้นักสืบตามได้ ขณะที่แต่ละก้าวของอาชญากรมือฉมังก็ยังวางแผนทิ้งระยะห่างให้นักสืบเดินตามก้นเสมอเดิมได้ตลอดรอดฝั่ง
พอได้ยินหลายๆ คนบอกว่าเรื่องมันเดายาก ตอนดูก็เลยพยายามปล่อยสมองไหลตามหลุมพรางไป แต่พอสักพักสมองอีกครึ่งหนึ่งมันก็พยายามไขไปตามกลไกความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเวลาดูหนังลึกลับสืบสวนสอบสวน ในฉากทำความรู้จัก ฉากขอแต่งงาน และเซ็กส์ซีนในห้องสมุด ทำให้มุมแรกเราหักตามไปถูกทาง แต่ตอนจบนี่ด้วยความที่ยังอยากเห็นคมเฉือนคมตอหลดเฉือนตอแหลเจ็บกระชากใจไปข้างหนึ่งเลย และนึกไม่ถึงว่าจะหักจบด้วยจิตวิทยาแบบนี้จริงๆ ส่วนตัวก็คิดว่ามันสะเทือนแกมสมน้ำหน้าตัวละครได้สะใจดีนะ แต่ก็รู้สึกว่าตัวละครที่น่าจะต่อเวลาขึ้นชกมากกว่านี้มันกลับประนีประนอมยอมตามความรู้สึกผิดของตัวเองจนทำให้อีกมุมก็รู้สึกว่ามันเบาไป
ชอบสื่อในเรื่องนี้มากๆ เป็นส่วนที่ทำให้หนังสนุกมากๆ ทั้งยียวนกวนตีนกลับกลอก บทบาทของรายการโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ อินเทอร์เน็ต มันนำพาสถานการณ์ได้ไวไฟมาก ถึงแม้ทุกวันนี้เป็นโลกที่ใครก็เตือนว่าต้องฟังหูไว้หูแต่คนก็เลือกหูผึ่งเชื่อไปตามความรู้สึกของตัวเองไหลไปตามความโกรธเคือง ความสงสาร ความเห็นอกเห็นใจ จนความจริงมันกลายเป็นเรื่องโกหกหลอกลวง ความลวงกลายเป็นความจริงในที่สาธารณะที่ถูกอำพรางด้วยภาพมายา ซึ่งทั้ง Rosamund Pike กับ Ben Affleck ก็รับหน้าที่เล่นหน้าเป็นหน้าตายต่อหน้าสื่อตบชงกันไปมาผลัดกันโหนกชาได้ดีจริงๆ
…สปอยล์…
ตอนแรกๆ ก็คิดอยู่ว่าทำไมต้องเป็น Ben Affleck ด้วยนะ แต่พอดูหนังไปสักพักก็นึกพระเอกคนอื่นไม่ออกนอกจาก Ben Affleck นี่แหละในบทสามีเจ้าชู้ที่โกหกลื่นเป็นปลาไหลที่ขนาดคู่แฝดเกิดมาจากท้องแม่คนเดียวกันพร้อมกันยังไม่รู้ไส้รู้พุง เป็นนักแสดงที่แค่เห็นหน้าบนจอก็ทำให้หมั่นไส้ได้โดยธรรมชาติสร้างมิติความสงสารที่ก้ำกึ่งระหว่างเห็นสมควรกับจุดจบได้ดี ส่วน Rosamund Pike ก็สมดุลบทบาทเมียในฝันที่น่าสงสาร นักเขียนโฉมงามฉลาดน่าทะนุถนอมและน่ายกย่อง เมียโรคจิตที่ตอแหลได้น่าหมั่นไส้ ด้วยการเชื่อมโยงพัฒนาการตัวละครได้พอดีไม่โดดไกลจนรู้สึกว่าเป็นร่างโคลนซึ่งเป็นคนละคนไป ที่มา 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *